|
TU I TERAZ W RELACJI JA – TY PROFESJONALNA POMOC - UZALEŻNIENIA
- ZABURZENIA FUNKCJONOWANIA
- NERWICE
- ANOREKSJA
- BULIMIA
WOLNOŚĆ, ZMIANA, ŚWIADOMOŚĆ SATYSFAKCJA, SZCZĘŚCIE, RÓWNOWAGA WEWNĘTRZNA, KOMFORT PSYCHICZNY Leczenie stacjonarne skierowane jest dla osób zdecydowanych na rozstanie się z dotychczasowym życiem i stosowanymi w nim mechanizmami, zgodą na zmianę. Może to budzić wiele obaw, lęków i wątpliwości lecz pozostawanie w nałogu niesie znacznie większe ryzyko niż konfrontacja z własnymi lękami, obawami, obrazem własnej osoby. Nawet najtrudniejsza do wyobrażenia konfrontacja nie jest śmiertelna w odróżnieniu od uzależnienia. Wolność natomiast niesie całą gamę możliwości, radości, szczęścia......które są na końcu drogi w leczenia. Zmiana jest procesem długotrwałym, początek tej drogi możesz odbyć ze mną. Psychoterapia służy też poprawie emocjonalnego funkcjonowania i wzmocnieniu psychicznej odporności na stresy, kłopoty, czy problemy życia codziennego. Poszerzanie świadomości łączy się z procesem budowania swoich kompetencji, zdolności wyboru i ponoszenia za nie odpowiedzialności. Odmienność każdego nadaje ludzką godność człowiekowi, bycie odpowiedzialnym za swoje wybory niesie poczucie sprawstwa i wolności. Człowiek jest jednostką zdolną do samoregulacji. Cały potencjał zaspakajania własnych potrzeb, decydowania o sobie i kierowania swoim zachowaniem, posiadamy w sobie. W procesie psychoterapii zostają uruchomione dotąd nieświadome i niedostępne obszary. Regulacja potrzeb oparta na nawykach, bez świadomości, wykorzystuje w funkcjonowaniu sposoby, które były adaptacją do bolesnej sytuacji. Powtarzane mechanicznie, zamykają możliwość poznania własnych obszarów, autentycznego, niezależnego stawania się , bycia i brania tego tego co jest potrzebne. Terapia służy też poprawie emocjonalnego funkcjonowania i wzmocnieniu psychicznej odporności na stresy, kłopoty, czy problemy życia codziennego. Uczymy umiejętności potrzebnych by radzić sobie ze wszystkimi sprawami, czy problemami, które mogą prowokować do picia, brania zagrażają trzeźwości
Jak powiedział Sartre: "Ważne jest nie to, co ze mną zrobiono, lecz to co ja sam zrobiłem z tym, co ze mną zrobiono" ,,Świadomość , że to ja nadaję sens, niesie za sobą poczucie wolności i odpowiedzialności za swoje zachowania, uczucia, wybory. Doświadczając wolności i odpowiedzialności, dotykamy też lęku i egzystencjalnej samotności. Często w obronie przed lękiem, rezygnujemy z wolności i nie bierzemy odpowiedzialności za swoje bycie,uczucia,myśli,zachowania,relacje.
"Być prawdziwie wolnym znaczy niemożność bycia czyimś niewolnikiem, nawet iluzji" (...)Zmiana rozumiana jako stawanie się bardziej sobą, poprzez uświadamianie i braniem odpowiedzialności. Arnold Beisser sformułował "paradoksalną teorie zmiany"
"To ja nadaję sens każdemu aktowi mojego życia, a jeśli pragnę się zmienić, to pozostając sobą, sobą inaczej, a nie kimś innym niż ja sam" Zmiana jest odkrywaniem siebie, swoich możliwości samoregulacji, procesem świadomego sięgania do otoczenia po to co jest potrzebne, nadawaniem nowego sensu doświadczeniu i przekraczaniem ograniczeń. Podkreślanie znaczenia bycia odpowiedzialny(...) Choć nie oddaje to w pełni znaczenia angielskiego klient, czyni relacje spotkaniem osób, z których żadna nie jest bierna, chora, pozbawiona sprawstwa. Każda ma swoja odpowiedzialność, w przypadku terapeuty- w pełni uświadamiana.(...) Terapeuta Gestalt towarzyszy klientowi w poszukiwaniu sensu jego aktualnego doświadczenia, nie przyjmuje roli eksperta mówiącego:
"Ma Pan takie i takie zaburzenia lub nic panu nie dolega, to tylko stres"
Dramatyczna bywa chęć bycia takim jak wzór, mentor czy człowiek sukcesu. Zamiast poszukiwać własnej skuteczności i potencjału, dążymy do urzeczywistnienia iluzji.
Gestalt kładzie nacisk na prawo do odmienności każdego i ceni indywidualizm i swoistość.
Jest egzystencjalnym spotkaniem ludzi. Właśnie spotkanie, nazywane relacją Ja - Ty, jest drugim filarem procesu psychoterapii. Psychoterapeuta nie zakłada apriorycznego, monolitycznego poglądu na rodzaj ludzki, lecz pozwala klientowi odkryć się w trakcie takiego spotkania. Z tego też powodu terapia Gestalt jest podobna do kreacji-obydwie podkreślają odkrywanie czegoś w czystej, ograniczonej formie.”(cytat Ewa Canert Łąka) Decyzja o leczeniu wiąże się z: Ze zmianą środowiska. Ze zmianą stylu życia. Psychoterapią w obszarze problemów emocjonalnych. Wewnętrzną zmianą, rezygnacją z dotychczasowych sposobów funkcjonowania. Konfrontacją z ograniczeniami, lękami, słabościami - realne JA. Budowaniu kontaktu z potencjałem możliwości i umiejętniości korzystania z niego. Zdobyciu umiejętności konstruktywnego funkcjonowania w życiu. Zdobyciu umiejętności interpersonalnych. Poszerzenia świadomości w obszarze specyfiki własnego mechanizmu uzależnienia i nawrotu. Rozwiązanie problemów w obszarze psychologicznym. Praca nad stresem. Uaktywnianie własnego potencjału, rozwój. Budowanie równowagi wewnętrznej. Akceptacja siebie i innych, czyli budowanie równowagi Ja – środowisko Możliwość refleksji nad sobą Pomoc w ustaleniu dalszej drogi rozwoju i pracy na rzecz konstruktywnego funkcjonowania. Psychoterapią w obszarze problemów emocjonalnych. Konfrontacją z ograniczeniami. Zdobyciu umiejętności konstruktywnego funkcjonowania w życiu.
KONTRAKT Leczenie podejmuję dobrowolnie i decyduję się realizować program wg utaleń, wszelkie modyfikacje kontraktu muszą być poprzedzone negocjocjami, zastrzegam sobie prawo nie wyrażenia zgoby na zmiane kontraktu w trakcie trwania leczenia jeśli uznam zmiany za destrukcyjne w procesie leczenia. Jestem świadom, że jest jest to specyficzna choroba wyleczalna tylko w sytuacji całkowitego zaangażowania, przestrzegania ustaleń, stosowania wiedzy i umiejętności zdobytych w trakcie terapii, specyfiką choroby są nawroty stąd niezbędne jest stosowanie zaleceń oraz kontynuacja psychoterapii w początkowem okresie po leczeniu w celu wyeliminowania nawrotów. Większe efekty uzyskuje się gdy w terapię włączy się rodzina. Bezpieczniej jest zmienić środowisko, w którym rozwinęła się choroba. Zaleca sie całkowita zmianę stylu życia czyli środowiska, miejsca zamieszkania, przyzwyczajeń. Wyjście z nałogu często wiążę się również z działaniami równoległymi nie mającego charakteru terapii taki jak: szkoła, praca... Osoby, które odbyły lub pozostają w leczeniu psychiatrycznym mają obowiązek zgłosić to przed zapisaniem się na leczenie. W trakcie leczenia nie mogą uczestniczyć osoby pozostające w bliskich związkach rodzinnych oraz pary. Osoby, które odbyły lub pozostają w leczeniu psychiatrycznym mają obowiązek zgłosić to przed rozpoczęciem leczenia Osoby w stanie wymagającym detoxkacji zobowiązane są do leczenia detoksykacyjnego przed rozpoczęciem leczenia w mojej placówce lub zwróceniu sie o pośredniczenie. Pośrednictwo jest nie odpłatne leczenie detoksykacyjne regulowane według warunków określonych przez placówkę, w której odbędzie się detox.
Proces Psychoterapii Jest procesem zmiany zachowania i świadomości. Jest procesem początkującym twórczy, kreatywny sposób funkcjonowania w życiu. Jest procesem rozwoju, specyficzną formą uczenia się, kontaktu, poznawaniem samego siebie oraz rozumienie siebie w kontekście ograniczeń i możliwości. Jest procesem nabywania umiejętności konstruktywnego funkcjonowania w zgodzie z sobą i światem. Jest procesem świadomego i odpowiedzialnego tworzenia osobistej przestrzeni życia. Jest procesem budowania siły i umiejętności radzenia sobie, zamiast narzekania i zrzucania winy. Jednocześnie zdobywaniem umiejętności chronienia się w sytuacjach potencjalnie toksycznych czy destrukcyjnych. Jest procesem nauki ponoszenia odpowiedzialności, konsekwencji za swoje działanie. Jest procesem wzmocnienia odporności psychicznej, poprawy emocjonalnego funkcjonowania.
ROZLICZENIE FINANSOWE Usługa obejmuje całodobową opiekę psychologiczną nad klientem, pełne wyżywienie oraz zakwaterowanie w pokojach 1 osobowych, turystykę rekreacyjną. Klient podejmuje działania zgodnie z ustaleniami poczynionymi w dniu podpisania kontraktu Wszelkie badania i leczenia po za psychoterapią, konsultacją z psychiatrą, psychologiem wiążą się z dodatkowymi opłatami wg rachunków Rezygnacja z leczenia nie daje możliwości zwrotu opłaty. Długość leczenia jest ustalana indywidualnie nie mniej jednak niż 28 dni. Płatność należy uiścić najdalej trzy dnia przed przyjazdem na leczenie. Osoby, które odbyły lub pozostają w leczeniu psychiatrycznym mają obowiązek zgłosić to przed zapisaniem się na listę uczestników. W jednej grupie programowej nie mogą uczestniczyć osoby pozostające w bliskich związkach rodzinnych oraz pary Istnieje możliwość włączenia dodatkowych dzałań wg ustaleń i za dodatkową opłatę Osoby, które odbyły lub pozostają w leczeniu psychiatrycznym mają obowiązek zgłosić to przed zapisaniem się na listę uczestników. W trakcie leczenia grupie nie mogą uczestniczyć osoby pozostające w bliskich związkach rodzinnych oraz pary. Koszt pobytu wraz z leczeniem w pokoju jednoosobowym - 370 zł za dobę; w pokoju dwuosobowym - 330 zł za dobę. Płatność można dokonać przelewem - nr konta MBANK 24 1140 2004 0000 3902 5079 4542 Aleksandra Replin
FAZY NARKOMANII 1. EKSPERYMENTOWANIE Z SUBSTANCJAMI PSYCHOAKTYWNYMI Na tym etapie następuje przełamanie strachu przed działaniem narkotyku i społecznymi konsekwencjami jego zażywania. Pierwsze do-świadczenia związane z działaniem substancji odurzającej nie zawsze są przyjemne. Możemy tu przypomnieć awersyjną reakcję dzieci, które po raz pierwszy zapaliły papierosa lub zakosztowały alkoholu. W takiej sytuacji satysfakcja nie jest czerpana z doznań pod wpływem substancji, ale z kontekstu towarzyszącego konsumpcji. W tym wypadku czerpane korzyści z zażywania narkotyku polegają na odczuciu bycia dorosłym, uzyskaniu aprobaty grupy, zaspokojeniu ciekawości itp. Druga bariera, która zostaje przełamana w pierwszej fazie, polega na przełamaniu lęku przed społecznymi konsekwencjami intoksykacji narkotycznej, w większości przypadków związanej z łamaniem prawa. Pokonanie tego strachu sprawia, że osoba przestaje odczuwać jakiekolwiek zagrożenie związane z używaniem narkotyków, zaczyna eksperymentować z różnymi substancjami, poznaje sposoby ich konsumpcji oraz uczy się czerpania korzyści z ich działania. Wiele osób rezygnuje z używania środków odurzających na tym etapie, ale też duża grupa dzieci, młodzieży i dorosłych zaczyna zażywać narkotyki w sposób okazjonalny. Dalsze przyjmowanie substancji psychoaktywnych wynika z trzech wzajemnie od siebie zależnych czynników: osoby - środowiska - substancji. Oznacza to, że o wchodzeniu w dalsze fazy uzależnienia będzie decydować podatność osoby na uzależnienie, brak odpowiedniej stymulacji i kontroli środowiska oraz potencjał uzależniający substancji psychoaktywnej. 2. UŻYWANIE OKAZJONALNE Na etapie używania okazjonalnego częstotliwość konsumpcji narkotyków jest jeszcze mała. Używanie środków odurzających ma miejsce najczęściej w kontaktach towarzyskich: na spotkaniu w pubie, na prywatce, przyjęciu, w dyskotece lub na koncercie. Przy okazji używania substancji odurzających osoba poznaje nowych ludzi i nowe miejsca, gdzie można nabyć odpowiedni środek. Biorący narkotyki mają złudzenie, że mimo nowych doświadczeń z różnymi narkotykami nic złego się nie dzieje. W ich mniemaniu narkotyk pomaga "lepiej" żyć. Za pomocą środka zmieniają swoje samopoczucie i zachowania. Na tym etapie rodzi się przeświadczenie, że można bezpiecznie, w sposób kontrolowany, brać narkotyk oraz czerpać korzyści z jego zażywania. Znajomość działania substancji umożliwia jej celowe stosowanie. Można zaryzykować twierdzenie, że większość ludzi używających legalnych substancji psychoaktywnych w sposób kontrolowany znajduje się w tej fazie. Istotnym zagrożeniem występującym na tym etapie zażywania środków odurzających jest możliwość ich przedawkowania, która związana jest z małą tolerancją organizmu na ich działanie. Jeśli w tej sytuacji osoba przyjmuje substancję w większych ilościach lub miesza różne substancje (np. z alkoholem), to istnieje duże ryzyko uszkodzenia organów wewnętrznych, zatrucia organizmu, a nawet śmierci. 3. NAWYK Nawyk to stan charakteryzujący się silnym pragnieniem przyjmowania substancji psychoaktywnej. W tej fazie nie ma jednak przymusu jej używania, a więc uzależnienie psychiczne jest bardzo ograniczone, nie widać u osoby tendencji do zwiększania dawek narkotyku, także nie przejawia ona jeszcze symptomów uzależnienia fizycznego. Nawyk stanowi pewną formę przyzwyczajenia, jakby wyuczonego zachowania. Potrzeba konsumpcji narkotyku pojawia się w związku z określoną porą dnia, miejscem lub sytuacją kojarzoną ze środkiem odurzającym. W tej fazie osoba zaczyna poszukiwać środka, który staje się artykułem "codziennego użytku". W związku z tym coraz więcej czasu, finansów i wysiłków koncentruje wokół jego nabycia i konsumpcji. Osoba często zażywa narkotyk w samotności.Nawykowe zażywanie narkotyku wiąże się z większymi wydatkami. Kiedy nie wystarczają środki pieniężne, jakimi dysponuje, to zaczyna je pożyczać, wyłudzać, żebrać lub kraść. Narkotyk staje się coraz ważniejszy, a jego brak coraz bardziej uciążliwy. Kiedy osoba przez dłuższy czas nie zażywa środka, to zaczyna się u niej pojawiać wzmożony stan niepokoju, nerwowości i podniecenia, czasem także dolegliwości somatyczne. W życiu takiego człowieka pojawiają się widoczne zmiany w sferze społecznej i osobowościowej. Nawiązuje on kontakty ze środowiskiem narkomanów i osobami zajmującymi się handlem narkotyków. Porzuca dawne zainteresowania, zmienia się jego stan emocjonalny. Zmiany te można określić jako "zawieranie małżeństwa z narkotykiem", ponieważ biorąc środek, uzyskuje stany największej euforii, a jego brak powoduje odczucie dyskomfortu. U osoby nawykowo zażywającej środki psychoaktywne pojawiają się zaburzone formy zachowania spowodowane nadużywaniem substancji psychoaktywnych. Oznacza to, że w ciągu 12 miesięcy miało miejsce przynajmniej jedno z niżej wymienionych zdarzeń: powrót do używania narkotyku, co powoduje niepowodzenia w pełnieniu niektórych ważnych ról i obowiązków w pracy, w szkole i w domu używanie narkotyku w sytuacji, kiedy stwarza to fizyczne zagrożenie używanie substancji spowodowało ponowne konflikty z prawem jednostka stale używa substancji mimo ciągle powtarzających się problemów towarzyskich lub interpersonalnych, które powstają lub zaostrzają się w wyniku intoksykacji
Mimo że nadużywanie substancji psychoaktywnych może powodować szkody fizyczne, psychiczne i społeczne, jednak na tym etapie nie stwierdza się jeszcze pełnego uzależnienia. 4. UZALEŻNIENIE Tradycyjne definicje "uzależnienia" akcentowały występowanie fizycznej zależności oso-by od narkotyku. We współczesnych definicjach zależność fizyczna stanowi jedno z kilku kryteriów dotyczących tego zjawiska. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) wprowadziła pojęcie "zespół uzależnienia", definiując go jako "zespół fizjologicznych, behawioralnych i poznawczych zjawisk, w którym przyjmowanie pewnej substancji lub grupy substancji zajmuje ważniejszą pozycję niż inne zachowania mające niegdyś większą wartość". Nowe pojęcie stało się podstawą do tworzenia klasyfikacji dotyczących zależności od substancji psychoaktywnych. Według klasyfikacji zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM-IV z 1994 roku) jednostka jest uzależniona, jeżeli w ciągu ostatniego roku wystąpiły u niej przynajmniej trzy objawy łącznie spośród następujących: tolerancja rozumiana jako: potrzeba znaczącego zwiększenia ilości substancji, by doprowadzić do pożądanego efektu lub objawów zatrucia przy stałym przyjmowaniu tych samych ilości substancji zmniejsza się efekt jej działania
objawy abstynencyjne przejawiające się dwojako: osoba wykazuje typowy zespół abstynencyjny po odstawieniu substancji ta sama lub podobna substancja przyjmowana jest w celu zapobiegnięcia objawom abstynencyjnym lub uwolnienia się od nich przyjmowanie substancji w większych ilościach, częściej lub dłużej niż początkowo zamierzała odczuwanie uporczywej, silnej potrzeby zaprzestania przyjmowania substancji lub podejmowanie nieskutecznych wysiłków, by kontrolować nałóg albo się od niego uwolnić poświęcanie większej ilości czasu na działania zmierzające do zdobycia substancji, przyjmowania jej oraz uwalniania się od skutków jej działania porzucenie lub ograniczenie swojej aktywności zawodowej, społecznej oraz rozrywki, którym zazwyczaj poświęcała czas i uwagę kontynuowanie używania substancji mimo świadomości stałych lub powracających problemów fizycznych i psychicznych z tego powodu
Według międzynarodowej klasyfikacji opracowanej przez Światową Organizację Zdrowia (ICD-10 z 1992 roku), która obowiązuje w naszym kraju od 1997 roku, osoba już jest uzależniona, jeżeli w ciągu ostatniego roku wystąpiły u niej przynajmniej trzy objawy łącznie spośród następujących: silne pragnienie lub poczucie przymusu przyjmowania narkotyku trudności w kontrolowaniu siebie wystąpienie zespołu abstynencyjnego, . stwierdzenie tolerancji utrata zainteresowań i przyjemności przyjmowanie narkotyku mimo ewidentnych dowodów fatalnego wpływu na zdrowie jednostki oraz jej stosunki społeczne
5. PRZYMUS PRZYJMOWANIA NARKOTYKU Przymus konsumpcji środka jest główną, charakterystyczną cechą zespołu uzależnienia. Polega na tym, że potrzeby człowieka koncentrują się na chęci zażycia narkotyku, bez którego osoba nie potrafi normalnie funkcjonować. W sytuacji braku środka odurzającego jednostka doświadcza nieprzyjemnych stanów emocjonalnych, co utożsamia z deprywacją ważnej dla niej potrzeby. W wyniku tego wzmaga się odczucie wewnętrznego napięcia, które chce rozładować za pomocą substancji psychoaktywnej. 6. TRUDNOŚCI W KONTROLOWANIU SIEBIE. Osoba podejmuje wysiłki związane z zaprzestaniem przyjmowania narkotyku lub używaniem go w sposób kontrolowany. Liczne próby powstrzymywania się od brania okazują się bezskuteczne. Jednostka notorycznie przekłada czas definitywnego zakończenia przyjmowania substancji odurzającej. Trudności w kontrolowaniu siebie spowodowane są neuroprzystosowaniem oraz mechanizmem nałogowego regulowania emocji. Neuroprzystosowanie polega na negatywnych zmianach w funkcjonowaniu mózgu wynikających ze stałej obecności substancji w organizmie. Natomiast w wyniku działania mechanizmu nałogowego regulowania emocji osoba zaczyna radzić sobie z przykrymi emocjami za pomocą substancji zmieniającej świadomość i uczucia. Narkotyk redukuje nieprzyjemne doznania lub je wzmacnia, odtąd zarówno przyjemne, jak nieprzyjemne odczucia kojarzą się osobie z użyciem środka. Osoba zaczyna regulować swoje uczucia za pomocą środka chemicznego. Powoduje to "rozchwianie" emocjonalne, które znacznie obniża zdolność osoby do radzenia sobie z problemami codziennego życia, co wzmacnia potrzebę przyjmowania kolejnej dawki środka psychoaktywnego. Uzależniony wchodzi w krąg zachowań przyjmowania narkotyków – daje odczucie przyjemności- brak środka- odczucie niepokoju i cierpienia – ponowne użycie substancji. Przedstawiony mechanizm obniża zdolność jednostki w kontrolowaniu siebie. Objawy abstynencyjne pojawiają się w zależności od substancji po: 4-6 godzinach w używaniu heroiny, morfiny, są szybkie i burzliwe, trwają 7-8 dni 8-10 godzinach po zażywaniu kompotu, są szybkie i burzliwe, trwają 10-12 dni 30-36 godzinach po nadużywaniu metadonu, są słabsze i dłuższe, trwają 14-21 dni.
Największe nasilenie osiągają w 2-3 dobie i powodują bardzo często powrót do używania opiatów.
Typowe objawy to: odczuwanie głodu narkotyku, nudności, bóle mięśni, bóle stawów i kości, ból brzucha, skurcze żołądka, drażliwość, jadłowstręt, osłabienie, męczliwość, niepokój, >bóle głowy, światłowstręt, uczucie na przemian ciepła i zimna, gorączka, gęsia skórka, biegunka, potliwość, łzawienie, wymioty. Zespoły abstynencyjne w przebiegu uzależnienia od: Kokainy: niemożność odczuwania satysfakcji, apatia, łatwe popadanie w irytację, lęk, strach, silne pragnienie zażycia narkotyku, trudności w zaśnięciu, myśli autodestrukcyjne, odrętwienie, brak energii, wzmożona senność. Amfetaminy: wzmożona senność, smutek, apatia, zmęczenie, lęk, głód narkotyczny, brak satysfakcji. Rozpuszczalniki: zaburzenia snu, nudności, drżenie, poty, bóle brzucha, klatki piersiowej, drażliwość. Zespół abstynencyjny - Benzodiazepinowy niepokój, brak możliwości zrelaksowania się, podniecenie, lęk, zmniejszenie apetytu, potliwość, nadwrażliwość na dźwięki, nudności, zmęczenie, zaburzenie snu, drżenie mięśni, szum w uszach, zawroty głowy, odczuwanie pustki, trudności w koncentracji uwagi, upośledzenie pamięci, drażliwość, smutek, apatia, biegunki, bóle głowy, kołatanie sercaogólne osłabienie, uczucie dziwnego smaku, majaczenie, napady drgawkowe, światłowstręt Zespół abstynencyjny - Alkoholowy Pierwsze objawy alkoholowego zespołu abstynencyjnego mogą pojawić się już w kilka godzin po zaprzestaniu picia: drżenie ciała i/lub części ciała (rąk, języka...), mocne pocenie się, nudności, wymioty, problemy z oddychaniem, duża ruchliwość, ból głowy, zaburzenie snu, osłabienie, złe samopoczucie, lekkie złudzenia lub omamy Majaczenie alkoholowe Niekiedy w czasie przedłużających się i nasilonych objawów zespołu abstynencyjnego takich jak: bezsenność, mocne drżenia, lęk, strach, omamy i iluzje (co do których zachowana jest jeszcze krytyka) można przejść w majaczenie alkoholowe czyli: zaburzenia świadomości - dezorientacja, omamy i złudzenia, lęk, strach, panika, silne drżenie, urojenia, podniecenie fizyczne i psychiczne, odwrócony cykl snu, nadciśnienie, zaburzenia oddychania
|
